Begeleiding van ouders en hun kinderen die met radicalisering te maken hebben gehad

We leven in een tijd waarin veel dingen onzeker zijn. Waar eerst de zekerheid uit gemeenschap en religie werd gehaald, worden we nu als mens min of meer gedwongen om zekerheid uit onszelf te halen. Er is als het ware sprake van een plaatsloze samenleving. De kaders die vroeger een houvast boden, de duidelijke regels van een cultuur of religie maakten dat het individu zich sterker voelde. De krachten die kaders boden, zijn sterk aan het veranderen. Wie we willen zijn en hoe we willen leven zal dan uit onszelf moeten komen.

In deze context is het voor een groep mensen erg lastig om het erbij horen te moeten missen.

Naast maatschappelijke ontwikkelingen zie je ook dat er van alles speelt in de persoonlijke geschiedenis van een jongere die zich aangetrokken voelen tot radicale groepen.

De groepen die ik tot nu heb gedraaid met dit thema, lieten een dynamiek zien van verharding, sektarisme en destructieve narcisme.

De aanpak van de groep was er gericht om naar de dieper liggende mechanismen te kijken en van hieruit te werken.

Doordat de groepen zich een jaar lang, welke week met de groep hebben verbonden, konden ze meewerken aan een nieuwe groepsvorming.

Scene uit een groepssessie:

M. staat op en zegt, ‘Wat een gelul zeg, waarom en hoe uit te zoeken’. S. staat ook op en reageert op M. ‘ In de Koran staat als eerste dat je moet LEZEN, man… LEREN, man’.

Er ontstaat een discussie wie er gelijk heeft. Uiteindelijk bleek het punt van M. verraad te zijn.

‘Je praat niet over je vuile was,’ zegt hij. ‘Je moet je mond dichthouden!’.

Hij bedoelt met mond dichthouden dat je jezelf niet bloot mag geven.
In een latere sessie geeft M. toe dat hij zich een verrader voelt, naar zijn familie, naar zijn religie en naar alles wat hem heilig was.

We pakken dit thema op en werken er mee.

In dit traject is er een apart onderdeel voor begeleiding van ouders, vooral moeders. Moeders voelen zich machteloos en gefaald als het gaat om hun kinderen die radicaliseren.

Binnen het gezin heersen diepe schuldgevoelens, schaamte en onderdrukte woede.

Het voorstaande gevoel wat moeders delen in deze groepen is dat ze toegang tot hun kind verloren zijn. Het besef dat ze eerder in de opvoeding wellicht ook geen toegang hadden, werd als een pijnlijke confrontaties gezien.

Zahra, moeder van een jongeman van 27 die bij een religieuze sekte heeft aangesloten: ‘ hij was mijn lieve jonge en was nooit lastig. Zijn broer was vervelend en agressief, maar deze jongen was heel lief. Hij wilde vaak bij me op schoot zitten als kind, maar dat stond ik niet toe. Jongens horen niet op schot van hun moeder. Nu begrijp ik dat er nooit echt contact is geweest tussen ons. Ik heb zoveel verdriet. Maar in de training heb ik geleerd dat ik mild met zijn naar mezelf; spijt hebben helpt niet. Het is nooit te laat om de band met mijn zoon te herstellen. Ik wil samen met hem in therapie’.

 Dit traject duurt 16 maanden, verdeeld over 1,5 jaar. Elke week een bijeenkomst van een dagdeel.

Maximaal aantal deelnemers: 8-12 mensen.

Prijs in overleg.

Locatie, lunch, thee, koffie, water en fruit bij de prijs inbegrepen.